Weg met de vrouw!

Arme mannen. Ze hebben last van ‘gender-duizeligheid’. Doordat de maatschappelijke rol van de vrouw verandert, worden vragen opgeroepen over wat mannelijkheid dan is. Vragen die lastig zijn, onzeker maken misschien. Maar onzekerheid past weer niet zo in het plaatje van de stoere man.

Daarom liever de vrouw aanklagen, die ‘door het feminisme geprogrammeerd is om het leven van de man te verwoesten’! En alle vrouwen uit je leven te bannen. Dat is makkelijker te verzoenen met een positief zelfbeeld, dan het feit aanvaarden dat je het ook even niet meer weet…

Zijn de Men Going Their Own Way niet gewoon een product van cognitieve dissonantie?

Lees hier het hele verhaal:
http://www.vice.com/nl/read/deze-heteromannen-willen-niks-met-vrouwen-te-maken-hebben-293

Dit is het zesde deel in een serie over cognitieve dissonantie.
Lees deel 5 hier
Lees deel 1 hier

Bill Cosby is onschuldig
(want ik vind hem aardig)

Bill Cosby werd door een groot aantal vrouwen aangeklaagd voor aanranding en verkrachting. Toch was een deel van het publiek meteen overtuigd van zijn onschuld. Was hier cognitieve dissonantie in het spel?

Sketch

De vreemde gedachtegang die sommige mensen gebruikten om Bill Cosby te blijven bewonderen werd door comédienne Amy Schumer (ComedyCentral) vlijmscherp neergezet in een sketch…

Een paar citaten:

“I am a good person.
I like this good show.
Last time I checked, good plus good does not equal guilty.”

(“Ik ben een goed mens. Ik hou van dit goede programma. De laatste keer dat ik het naging, was goed plus goed niet gelijk aan schuldig.”)

en:

“Let’s remind ourselves what’s at stake here. If convicted, the next time you put on a rerun of ‘The Cosby Show’ you may wince a little. Might feel a little pang. And none of us deserve that. We don’t deserve to feel that pang. We deserve to dance like no one’s watching, and watch like no one’s raping.”

(“Laten we onszelf blijven voorhouden wat hier op het spel staat. Als hij wordt veroordeeld, zou je, de volgende keer dat je een herhaling van ‘The Cosby Show’ aanzet, een lichte huiver kunnen voelen. Een kleine steek. En geen van ons verdient dat. We verdienen het niet om die steek te voelen. We verdienen het te dansen alsof niemand kijkt, en te kijken alsof niemand verkracht.”)

Het kan toch niet waar zijn?

Als je fan van iemand bent, identificeer je je met die persoon. Als je idool een grote misstap maakt, of daarvan wordt beschuldigd, is dat lastig te verwerken. Al de tijd en aandacht die je hebt geïnvesteerd als fan, was die misschien allemaal gebaseerd op een leugen? Die aardige man, die zo goed is voor zijn fans, heeft die echt een vrouw aangerand? Dat kan toch niet waar zijn?

De spanning die dat oplevert… cognitieve dissonantie?

Geef die vrouw de schuld!

Het lijkt in gevallen van aanranding of verkrachting door een idool soms makkelijker om de vrouw die hem beschuldigt zelf de schuld te geven (‘Ze had zich ook wel erg uitdagend gekleed’). Of het te vergoeilijken met een grapje (‘Iedereen weet toch dat hij van de vrouwtjes houdt, haha!’).
Dan wordt jouw investering in tijd en aandacht niet van het ene op het andere moment waardeloos. En krijgt jouw zelfbeeld ook geen knauw: want het ergste wat ze kunnen zeggen is: “ben jij echt fan van die verkrachter?”

Het is soms gemakkelijker om van de dader een slachtoffer te maken, en van het slachtoffer dader, dan onder ogen te zien dat jij het bij het verkeerde eind had.

“Het was zo’n aardige man.” Dat is niet zo’n best argument. Wat denk je nu, dat een crimineel niet aardig kan zijn?

De knuffel van Matthijs van Nieuwkerk

Knuffelen is een geweldige manier om stress te verminderen. Olifanten weten dat, maar bij mensen is inmiddels ook aangetoond dat aanraken en omhelzen veel positieve effecten hebben. Ook Matthijs van Nieuwkerk blijkt het te weten:

Van knuffelen gaat je bloeddruk omlaag, en het vermindert het aantal stressstofjes (cortisol) in je lijf.

Stress van een goocheltruc

Als iets stressvol is, is het wel een goocheltruc. Je staat er met je neus bovenop, je werkt er zelfs aan mee: en de uitkomst is onverwacht, onverklaarbaar, onmogelijk! Je mond valt open, je ogen worden groot van verbazing. Hè!?

Fascinatie en angstige onzekerheid

Vervolgens zit je natuurlijk enorm met jezelf omhoog. Je gedachten gaan alle kanten op: heb ik iets over het hoofd gezien? Wat gebeurt hier? Dat kán toch helemaal niet? Fascinatie (ik wil er meer van weten) en angstige onzekerheid (hoe kan het dat ik het niet heb gezien ) tegelijkertijd. Het ideale uitgangspunt voor overspronggedrag: een manier om stress te verminderen die helemaal niet past bij het moment.

Matthijs van Nieuwkerk in Mindf*ck

Een prachtig voorbeeld van overspronggedrag als middel om stress te reduceren was de knuffel van Matthijs van Nieuwkerk in het programma van illusionist Victor Mids.

Van Nieuwkerk heeft meegewerkt aan een illusie (goocheltruc) en snapt er niets van! Wat doe je dan? Dan vlieg je de illusionist maar in de armen. Vreemd gedrag op dat moment. Maar wel te verklaren als je het als overspronggedrag ziet.

Kijk het fragment hier

Of je wordt gewoon boos..?

Het meemaken van een illusie kan ook ander gedrag oproepen. Als het niet snappen van de illusie ingaat tegen je zelfbeeld (ik kan mijn eigen zintuigen toch wel vertrouwen) kun je ook gewoon geïrriteerd raken. Zoals John Williams. Zie het fragment hier… Zou dit dan te maken hebben met cognitieve dissonantie-reductie?

En wat doe jij met je stomme verbazing als je een truc niet snapt? Matthijs leerde je in ieder geval een effectieve strategie om met stress om te gaan!

Vreemde gedragingen – Overspronggedrag

Koning van het overspronggedrag

Koning Willem Alexander wreef tijdens zijn kersttoespraak met de duim van zijn ene hand steeds over de rug van zijn andere hand. ‘Je hersenen maken serotonine aan op het moment dat je jezelf begint te aaien’, lichtte een presentatie-expert op de radio toe. De woordkeus in deze ene zin verraadt al wat hij over het algemeen van de presentatie van de koning vond: ongemakkelijk. (luister het fragment van 2 januari 2016 hier)

‘Aha!’ dacht ik. Volgens mij herken ik daar wel iets van. Mijn vrouw zei ooit: soms zit je aan je neus, of je krabt je aan je achterhoofd, en alleen daaraan merk ik dat je het even spannend vindt dat je voor de grote groep staat. Na een training kreeg ik van mijn co-facilitator terug dat ik wel erg veel aan mijn gezicht had gezeten: ik had er niks van gemerkt, maar wist wel dat ik veel spanning had gevoeld.

Was ik bezig geweest mezelf gerust te stellen?

Overspronggedrag bij dieren: kat en hond

Ik herinnerde me opeens wat een vriend me vertelde over ‘overspronggedrag’. Hij had het over hoe een kat die middenin een activiteit (bijvoorbeeld het besluipen van een vogel) gestoord wordt, de neiging heeft zichzelf te gaan wassen. Zomaar, ineens. Hij ‘springt over’ van het ene gedragspatroon naar het andere, en er is geen duidelijk verband tussen die twee. Ook is de directe prikkel die aanleiding zou geven tot het andere gedragspatroon afwezig.

Hier zie je hoe een hond die een opdracht van zijn trainster niet begrijpt, plotseling besluit te snuffelen. Kijk hier.

Overspronggedrag bij mensen

Bij mensen vindt overspronggedrag plaats als gevolg van stress. De stress maakt dat je wilt vechten of vluchten maar… je wilt ook de taak verrichten waar je mee bezig bent. Mensen gaan dan, zo stellen onderzoekers, hun gezicht aanraken of zich ergens krabben. En dat werkt! Het is een ‘coping-strategie’.

Ontdek hier hoe Matthijs van Nieuwkerk overspronggedrag vertoont.

Overspronggedrag werkt

Uit verschillende experimenten blijkt dat, met het vertonen van overspronggedrag zoals krabben en je gezicht aanraken, het stressniveau verlaagt, waardoor ook de hartslag afneemt en de cognitieve vaardigheden weer toenemen (die nemen onder invloed van stress namelijk behoorlijk af).

…maar niet bij vrouwen?

Het bijzondere is wel, dat dit vooral bij mannen zo blijkt te werken. Bij vrouwen gaat overspronggedrag gepaard met groeiende stress! Zou dat iets te maken hebben met een groter ‘public self-consciousness’, zo vragen deze onderzoekers zich af. Blijkbaar hebben mannen een andere copingstrategie dan vrouwen.

Soms gebeurt het gewoon

Bij jonge kinderen blijkt het overspronggedrag geen effect te hebben op de mate waarin ze zichzelf in toom kunnen houden als ze aan een verleiding worden blootgesteld. Het krabbelen of aan het gezicht zitten zijn op dat moment eerder ‘bijkomend gedrag’ dan een copingmechanisme, denken onderzoekers.

De koning was gestresst

Koning Willem Alexander was blijkbaar gestrest tijdens zijn nieuwjaarstoespraak. En ik was onbewust spanning aan het verminderen tijdens een presentatie en een training. Mij viel het niet op dat ik dat deed. De koning was het zich waarschijnlijk ook niet bewust. Dan hadden we het immers wel achterwege gelaten: scheelt weer kritiek.

Hoewel: word je ongeloofwaardig als mensen zien dat je zenuwachtig bent?

Herkenbaar?

Wanneer heb jij je voor het laatst achter de oren gekrabd? Herken je overspronggedrag bij jezelf? Frunnik je aan een kettinkje, doe je je haar achter je oren terwijl het achter je oren zit of tik je ritmisch op tafel terwijl je helemaal geen muziek wilt maken? Wat doe jij?

(Foto van Johanneke Kroesbergen)

De dakloze bedelaar

De innerlijke spanning van cognitieve dissonantie lijkt in het dagelijks leven niet te vermijden. Bij mij wordt hij al opgeroepen als ik van het station naar het centrum loop!*

‘Dakloos’

In de voetgangerstunnel zit een bedelaar tegen de muur, met een bakje aan zijn voeten. Hij houdt een papiertje vast met ‘dakloos’ erop. Het is duidelijk dat hij geld verwacht: er ligt al wat kleingeld in het bakje. Wat doe je als hem ziet zitten? Geef je wat kleingeld, of niet? Er wordt een beroep gedaan op je hulpvaardigheid. En jij bent een hulpvaardig, empathisch mens. Kun je nog doorlopen zonder iets van het losse geld te geven dat je in je portemonnee hebt?

Wat denk je?

Ja natuurlijk kan dat. Maar het lukt niet zonder slag of stoot. Niet zonder gedachten die in je opkomen. Je zult bijvoorbeeld moeten denken ‘ik heb hem vorige keer ook al geld gegeven’. Of: ‘bedelen hoeft niet in Nederland’. Of: ‘hij ziet eruit als een junkie, ik wil zijn gebruik niet sponsoren’.

Wringende cognities

Er zijn in dit voorbeeld drie cognities die met elkaar wringen:
1- je bent een hulpvaardig mens,
2- er wordt een beroep op je hulpvaardigheid gedaan,
3- je helpt niet.

Onbewust los je de spanning op door gedachten te krijgen die cognitie 2 veranderen (de bedelaar die een beroep doet op je hulpvaardigheid), waardoor je actie (doorlopen zonder te geven, cognitie 3) weer harmonieert met je zelfbeeld (hulpvaardig, cognitie 1). Dankzij die gedachten kun je zonder te geven met jezelf blijven leven.

Klopt mijn reactie wel met de feiten?

Als je je gedachten kritisch onder de loep neemt, blijkt echter dat er sprake is van cognitieve dissonantie. Cognitieve dissonantie kun je alleen op het spoor komen doordat de gedachten of daden waarmee je op een situatie reageert, niet overeenkomen met de feiten.

Dat je überhaupt dergelijke gedachten hebt, en niet onaangedaan blijft, is al een teken dat er cognitieve dissonantie in het spel was. De gedachte ‘ik heb hem vorige keer ook al geld gegeven’ is feitelijk geen reden om het niet vandaag opnieuw te doen. Bedelen hoeft niet in Nederland, misschien, maar je weet niet waarom deze persoon daar zit. En op grond van uiterlijk bepalen dat iemand een junkie is… is dat een goede reden om geen geld te geven?

* Dit is deel vier van een reeks waarin ik bespreek wat cognitieve dissonantie volgens mij is.

Zie ook: deel 1 De UFO die niet kwam
deel 2: De vos en de druiven
deel 3: Zelfrechtvaardiging