Pas toen er zandkorrels uit hun midden weg begonnen te vallen, realiseerden de andere korrels zich dat ze in een zandloper zaten. Wie die ooit had omgedraaid was niemand meer bekend. En ze hadden het steeds goed gehad samen, ieder op haar of zijn eigen plekje tussen de andere korrels. Met boven zich en onder zich zandkorrels zover je kijken kon. Lees verder
Diep binnenin mij leeft verzet.
Dat wij slechts stof zijn zouden
dat vergaat en verwaait op de wind:
nee!
Laat me ons dan bezield stof noemen:
alleen dat doet recht aan hoe wij
elkaar kunnen raken –
zielen vol goede intenties die elkaar
ontmoeten, botsen, tegen elkaar schuren en
elkaar omhelzen kunnen.
Dat wij slechts stof zijn zouden
dat vergaat en verwaait op de wind
en niets dat blijft:
nee.
We doen ertoe:
ook als ons stof verwaait
heeft wat ons bezielde zijn plaats
bij de Ene die ons het leven gaf
en bij hen aan wie ons leven raakte.
Stof, in leven en sterven
door eeuwige adem gedragen
samen:
ja!
We staan nog op de drempel van het nieuwe jaar. Een tijd om te mijmeren, terug te kijken naar wat achter je ligt en vooruit te kijken naar de toekomst. Dat wil ik met jullie doen aan de hand van de tekst uit Prediker 3:1-8. Hij werd net gezongen door The Byrds (die hoog stonden in de Top 2000 dit jaar) Dat gedeelte begint zo: Lees verder