De zon schijnt.
Op een bankje onder een dikke boom zit mestkever.
Hij kijkt sip.

Naast hem zit ekster.
Hij kijkt verdrietig.

Naast mestkever en ekster zit steenmarter.
Hij kijkt droevig.

‘Ik had zo’n heerlijke bal paardenstront gevonden’ zegt mestkever, ‘en toen kwam er een enorme regenbui die alles wegspoelde. Nu heb ik niks meer te eten.’

Ekster zegt: ‘Maar ik had een nest gebouwd, bovenin de boom, mooi dakje erop… komt er een storm en waait de boom om met nest en al. Nu heb ik geen plek meer om te wonen!’

‘En ik, en ik, en ik’, zegt steenmarter, ‘had een prachtig plekje onder de motorkap van een auto. Lekkere kabels om aan te knagen en zo. Warm isolatiemateriaal. Was ik even weg. Zit er als ik thuiskom ineens een apparaatje onder dat vre-se-lijk piept! Ik kan er niet meer wonen en niet meer eten. Dakloos. Brodeloos. Alles kwijt!’

‘Wat nu?’ trilt mestkevers lip.
‘Waarom ik?’ snikt ekster.
‘Het is niet eerlijk!’ roept steenmarter boos.

Plotseling horen ze een stemmetje boven hun hoofd.
Aan een draadje hangt spin.
‘Ik hoor jullie dit nu zeggen… en ik ken het gevoel. Want soms heb ik een prachtig web gemaakt, komt er zo’n mens en die veegt het helemaal kapot. Met vliegen en al. Al mijn werk in een klap weg. Maar ik denk nooit ‘wat nu?’ Ik denk alleen maar: nu maar op een andere plek mijn webje maken.’

‘Ik denk ook nooit: ‘waarom ik?’ Want als ik een keer geluk heb en een dikke vlieg kan leegzuigen, dan vraag ik ook nooit ‘waarom ik?’

‘En of het eerlijk is, marter… hoezo eerlijk? Heb je bij je geboorte een briefje gekregen dan, met daarin alles waar je recht op hebt? Nee toch? Het is niet eerlijk of oneerlijk, het is gewoon zo. Zo gaan de dingen.’

Dan takelt spin zichzelf weer omhoog en verdwijnt tussen de bladeren.

‘Tjongejonge’ zegt mestkever.
‘Nou jaaaaa’ zegt ekster.’
‘Waar bemoeit zij zich mee, ik mag toch wel boos en verdrietig zijn!’ Zegt steenmarter.

Vanuit de boom roept spin: ‘Ja dat mag best. Maar schiet je er iets mee op? Jullie zitten hier al een week!’

En ondertussen blijft de zon gewoon schijnen.

Koning Leeuw was gaan zwemmen.
Hij deed zijn kleren uit op het strandje,
op het eiland waar zijn paleisje stond,
middenin de stroom van de rivier.

Liet zich lekker meedrijven.
Natspetteren door de herfstregen.
Hij zuchtte tevreden.

Toen hij terugkwam bij het strandje
veranderde dat in een verbaasde grom.
Want zijn kleren waren weg.
Zijn koninklijke ochendjas.
Zijn zachte slaapkroon. 

Zijn gouden badslippers.

Hij liep op het strandje heen en weer.
Maar kon ze nergens vinden.
Toen haalde hij zijn schouders op,
en liep naar het poortje in de paleismuur.

Het strandpoortje zat dicht.
En de sleutel… zat in zijn ochtendjas!
Grmbl. Dan maar omlopen.

Zijn trouwe wachter Hond stond bij de poort.
‘Halt! Wie bent u?’
‘Hond, haha, ik heb gezwommen en ben mijn kleren kwijt.’
‘Ik zie dat u uw kleren kwijt bent meneer, maar wie bent u?’
‘Hond, ik ben het, de koning.’

‘Ja haha meneer, dat kunnen ze allemaal wel zeggen.
U weet dat het strafbaar is om zich zomaar voor de koning uit te geven?
Ik waarschuw u. Scheer u weg!’

‘Maar ik ben het echt!’

Hond keek een beetje twijfelend.
‘U kunt de stem van de meester wel goed nadoen.
Kunt u bewijzen dat u de koning bent?’

‘Ik ben een leeuw!’

‘Ja onze koning is een leeuw maar niet iedere leeuw is een koning!’

‘Ik weet dat jij wachter Hond bent, dat je getrouwd bent met kokkin Kat
en dat jullie drie kokkindjes hebben.’

‘Dat stond in de staatscourant, dat weet iedereen.’

De koning probeerde uit alle macht te bedenken wat hij van wachter Hond wist wat niemand anders wist. Hij had toch eens een praatje met hem moeten maken af en toe…

Toen kreeg hij een beter idee:

‘Haal de post dan uit de brievenbus en kijk op de postzegels!’

Hond kwam terug.

’Goed, zooo, kijk eens even opzij dan? Nee hoor. U draagt geen kroon,
geen mantel, u bent de koning niet. Ik doe de deur dicht hoor.
Ik krijg het koud. Prettige dag.’

Verdrietig schudt de herder zijn hoofd.

Dit is al het zesde schaap dat door de wolf is meegenomen.

Er liggen alleen nog maar een paar plukjes wol waar het gegrepen is.
En op de grond zie je een spoor van hoe het is meegesleept. Het bos in.
De andere schapen staan er een beetje geschrokken bij.
Sommigen zijn alweer aan het knabbelen en grazen.
‘Stomme beesten,’ denkt de herder.
‘Nou ja, maar beter ook. Als ze niet meer zouden eten…’

‘Stomme ik.’ Zelf kan hij er niet van eten. En hij slaapt ook slecht. Hij stookt het vuur ’s nachts extra hoog op. Slaapt met zijn hand op
zijn wapen. Schrikt wakker van ieder blaatgeluid. Maar tot nu toe is het hem nog niet gelukt de wolf te betrappen of weg te jagen. Hij is er misselijk van.

Dan, op een middag, trekt er een optocht voorbij.
Het zijn mensen uit het dorp. Ze zijn blij, uitgelaten blij!
Ze dragen een stok tussen zich in.
En aan die stok, met de poten bij elkaar gebonden, hangt de wolf. Dood.

‘Het is een vrouwtje’ zegt een van de dorpelingen.
‘We denken dat ze welpjes heeft. Die vinden we nog wel, voor ze groot gegroeid zijn. Je schapen zijn veilig.’

De herder is opgelucht. Veilig! De schapen zijn veilig.

Vannacht kan hij vast lekker slapen.

Maar als hij die avond het vuur extra hoog heeft opgestookt,  zijn matje heeft uitgerold, en gevoeld of zijn wapen onder handbereik ligt, ligt hij te draaien. Staat op, controleert de schapen nog een keer, gaat dan weer liggen. Slapen? Dat lukt niet.

Denken lukt wel. Veel te goed. Hij bedenkt dat hij blij is dat de wolf is gevangen. Hij is verdrietig om alle dode schapen.
Hij denkt ook aan de wolvenwelpjes alleen in het bos. Zielig toch? En hij is boos op zichzelf, dat hij zo aan het denken is.

Alles tegelijk.